Camilla Hilmen (25) blei denne veka mor til tre jenter. I løpet av berre eit par minutt gjekk ho frå å vere ei vanleg travel tobarnsmor, til å vere ei svært ung fembarnsmor. Heime ventar storebrødrene Tord (3) og Willy (1).

– Eg har ikkje helt tatt det inn over meg at de er mine ennå. Eg vet det jo, men eg skjønner nok ikkje helt kva det inneber.

Det er to dagar etter fødselen, og Camilla er på besøk på Barneklinikken hos trillingane for tredje gang.

– Korleis eg har det? Vel, eg er full av morfin etter keisarsnittet, så eg vet eigentleg ikkje helt, smiler ho med glimt i auga.

LES OGSÅ: Tøft å vera trillingmor

Ho er i alle fall glad for å vere på beina og lykkeleg for at Anne, Iris og Vera er friske og raske. De er innlagt på Barneklinikken fordi de er så små, berre 1850, 1610 og 1180 gram kvar. Og de er 42, 41 og 38 centimeter «lange». Her får de førebels mat gjennom sonde, og de blir liggande nokre veker til.

– Eg vet ikkje helt kor lenge de blir, men anten til termin som er 15. mars, eller til de har passert 2-2,5 kilo.

25-åringen kikkar ned på de tre mirakla sine som ligg på sofaen ved sida av sin mor. De har fått heimestrikka luer frå ei venninne av oldemor, og ullpledd frå klinikken. Ettersom de er treegga, er det ikkje så vanskeleg å skilje de frå kvarandre heller.

– Akkurat nå synest eg de liknar ei del, men det er lett å skilje dei på vekta, seier Camilla.

TYSDAG MORGON: – NO VIL EG HELST SPRINGA MIN VEG

Tobarnsmor Camilla Hilmen (25) skal snart bli fembarnsmor. Klokka er 0845. Camilla er i sjukehusskjorte, og den vertande far er på plass ved sin kones side. Heime på Ostereidet tar besteforeldre og oldeforeldre seg av storebrødrene.

– Det var jo slett ikkje meininga at vi skulle ha fem barn, men når ultralyden viste tre små babyar, så var det berre å hoppe i det.

25-åringen frå Lindås smiler tappert. Ho kvir seg til det planlagte keisarsnittet. De tre jentene har lagt i sin mors mage i 32 veker og seks dagar. Det er på tide å sjå dagens lys.

– Det skal bli greitt å få det overstått nå, seier pappa Kenny Hilmen (28).

De to foreldra har under hele svangerskapet hatt i bakhovudet at det ikkje finst nokre garanti for at de tre jentene skal komme frisk og rask heim til resten av familien.

– Det er alltid ei risiko ved trilling-svangerskap, men nå håper og trur vi at alt går bra, smiler Camilla forsiktig.

Ansiktsfargen er litt bleikare enn normalt, og ho pustar litt tyngre enn ho pleier.

– Eg kvir meg skikkeleg til operasjonen. Eg liker ikkje sprøyter og alt som følger med. Men eg gleder meg sjølvsagt masse til å få sjå jentene.

AUGUST 2012:

La oss spole tida tilbake til august i fjor. Willy er ti månader den dagen mamma finn ut at ho er gravid igjen.

– Eigentleg hadde vi ikkje tenkt å få fleire barn akkurat nå, men når eg først var gravid, så var vi jo glade for det. Kenny ville berre ha to, mens eg ville ha fire, smiler Camilla.

LES OGSÅ: Trillingane lurte pappa Vegard

At det skulle bli fem, hadde ingen drøymt om. Og de tre små prinsessene er treegga og unnfanga på naturleg vis.

– Eg gråt i to timer da eg fekk sjå ultralydbilda, og eg var ganske sint på Kenny. Det var hans feil at det plutseleg kom tre barn på ei gang.

Camilla ler og stryk seg over magen.

– Kenny trudde ikkje på meg da eg fortalde det til ham. «Hæ? Kva skal vi gjere med det?» Det var hans første reaksjon. «Ingenting, svarte eg. De kjem, det er berre å begynne å spare til konfirmasjonen!

Da det største sjokket hadde meldt seg, dukka de praktiske problemstillingane opp ei etter ei.

– Vi måtte ha større hus og større bil. I tillegg til alt vi treng til tre små barn sjølvsagt, men akkurat det tenkte vi ikkje så mykje på i starten.

Familien på fire flytta før jul til Ostereidet til Camillas familie, og stasjonsvogna er byttet ut med niseter.

– Nå har vi familien min helt i nærleiken og mange gode hjelparar som berre ventar på å få bidra. Dessutan ligg både barnehage og skule rett ved huset.

– Og utsikta er fantastisk, skyt far inn med eit smil.

TYSDAG MORGON:

Tilbake på Kvinneklinikken. Bare nokre få meter unna Narvesen ligg Camilla i senga. Førebuingane til operasjonen er i gang og sjølv kallar ho seg «dødsnervøs». For alle som så 25-åringen bli trilla inn på operasjonssalen, var det helt tydeleg at nå var den vertande fembarnsmora på utrygg grunn.

– Lykke til, vi sjåast snart.

Kenny Hilmen må pent finne seg i å vente på eit tilstøytande rom til bedøvelsen verkar og kirurgane er klare til å sette i gang keisarsnittet. Klokka er 0900.

– Eg hadde eigentleg greidd meg med to, Det blir vel ikkje mykje tid for meg sjølv de neste årene, sukker Kenny.

Klokka 0946 blir han henta og bedt om å bli med. Han skal snart få sjå sine tre døtrer for første gang.

Dryge 20 minutt kjem han tilbake. Ansiktsuttrykket hans er vanskeleg å tolke, han ser stolt, glad, rørt, sliten og forvirra ut på ei gang.

– Det er komme tre små blå smurfar. Alle gav lyd frå seg, og den eine kjefta meir enn de andre.

Ansiktet lyser opp i eit digert smil.

– Det er utruleg godt å få det overstått. Eg klarer ikkje helt å finne ord for det eg nettopp har vore med på.

Minutt seinare kjem de to første køyrande i kuvøse. Kenny vil ikkje røpe namna, det skal mor få gjere seinare.

– Og dessutan, eg aner jo ikkje kven som er kven, seier han oppriktig.

Fotografen får fotografere nokre minutt før de to første babyane blir køyrt til Barneklinikken. I den neste kuvøsen kjem sistemann. Ho får litt hjelp til å puste, men elles er alle tre friske.

Kenny ser sin tredje dotter forsvinne nedover gangen med ambulansepersonell. Han ser litt forvirra på ei kvitkledd i gangen.

– Kjem det éin til kuvøse, eller?

Dama smiler og legger hovudet på skakke.

– Nei, nå kom det to babyar i den første kuvøsen og ei i den siste. Så da er det ikkje fleire.

– Nei, sjølvsagt ikkje. Det får vere nok nå.

Den nybakte fembarnsfaren ler. Det er lov å vere litt forvirra berre minutt etter at livet har endra seg for alltid.

VEGEN VIDARE

– Eg skjønte raskt at det ikkje var vits i å skape meg, men eg heldt på å frike ut før operasjonen.

Camilla er på Barneklinikken på besøk hos sine tre små prinsesser. De har alle sonde i nasen kor de får mjølk, bortsett frå det, er alt som det skal med de små.

– Eg var nok meir bekymra enn nødvendig og brukte mykje energi før fødselen på å grue meg. Alle som var på operasjonssalen var rolege og trygge. Det blei ei god oppleving, seier 25-åringen.

Ho våger ennå ikkje sjå helt framover mot når jentene skal få komme heim til det nye huset på Ostereidet. Hjem til sine to storebrør som saknar mamma sin fælt om dagen.

– Det blir ei utfordring, men det går nok bra. Det må det berre gjere.

Sjølv håper ho på å få ei veke til på KK, slik at såret gror skikkeleg og ho kan bli så sterk som mogleg til ei ny kvardag med dei små barn.

Ikkje ei lyd kjem frå de tre babyane som ligg side om side på sofaen og søv.

Camilla smiler over hele ansiktet og ser ned på de små med kjærleik og stoltheit i blikket.

– Det er veldig herleg å vere fembarnsmor. Men nå er det nok, det blir ikkje fleire barn!