– Det eg har opplevd vil eg gje vidare. Eg har aldri tenkt over at eg må ta meg tid til det frivillige arbeidet. Eg fekk ein trang til å delta, som kom då eg vart ein kristen, seier Ingrun Skurtveit (79).

I meir enn 50 år har ho stått på i Rosslandsvåg indremisjonsforening for å gjennomføra samlingar særleg for born, men og for dei eldre. Det vert sett pris på.

Då avisa spurde etter eldsjeler som betyr noko i lokalmiljøet, var det fleire som meinte at bedehusveteranen var ei av dei som burde heidrast.

– Du må få med at eg har ikkje bedt om å komma i avisa, eg likar best å få fram andre, seier ho.

Eldsjelene i Nordhordland og Gulen

  • Me har spurd lesarane våre kven som gjer ein innsats for andre, som betyr noko for lokalmiljøet. Avisa Nordhordland har fått fleire hundre innsendte forslag. I ein reportasjeserie vil me løfta fram nokre av dei.
  • Eldsjelene er ulike, men dei har noko til felles; dei gjer ein jobb som har stor verdi for andre enn seg sjølv.

    Les også

    Dei som kjem først, går heim sist og helst vil framheva andre

.

Hadde eit indre kall

– Både leddsmertene mine og engasjementet har eg nok frå far min, meiner Skurtveit.

Då ho vaks opp på Landsvik, vart det halde møter i skulehuset. Dei som skulle preika budde heime hjå familien. Den kveldstrøtte jenta var redd for å sovna før trekkspelmusikken på møta starta.

– Difor telte eg alle plankar i taket, på golv og veggar, for eg måtte halda meg vaken til den fine musikken.

I ungdomstida gjekk ho gjerne på dans, men ikkje så mykje på bedehuset.

– Men eg visste at eg burde ha vore der. Eg hadde eit indre kall.

På starten av 1970-talet vart ho kristen, og har sidan vore fast invetar på Rossland bedehus.

Fyrste gong ho skulle ha innleiingsord på eit søndagsmøte var ho nesten sikker på at ho skulle svime av, ho var så nervøs og redd.

– Eg vart så glad i dei omsorgsfulle som gjekk her. Eg vart sett i arbeid med ein einaste gong. Det var lurt, slik at eg har halde på trua mi.

50 år med arbeid for barn

No har ho delt Guds ord uttallege gongar i bedehuset. Først som søndagsskulelærar på Io og Rossland, framleis bidreg ho på søndagsskulen på Rossland, men no har andre hovudansvaret.

Yngres, som har samlingar for 4-7 klasse, har ho vore med på i 50 år. Der har dei bibelforteljingar, spel, leik, konkurransar og mat.

Hausten 2021 har koronapandemien lagt ein dempar på aktiviteten, det smertar Skurtveit. Men ho håpar eit nytt år gjev nye moglegheiter.

– Når me treff på foreldra fortel dei at ungane saknar oss, Yngres og søndagsskulen.

Fullt hus av eldre

I kjellaren kor borna samlast for aktivitet, møtast og dei som mista alle mjølketennene sine for mange tiår sidan. Her er det smågrupper og foreining med handarbeid.

– Eg plar ikkje å ha med handarbeid, for nokon må støtta dei som ikkje har.

Som oftast er det rundt ti personar som pratar saman, særleg om lokalhistorie. Heilt på slutten er det eit bibelord og ei bøn.

I den store salen oppe har 15-40 menneske møttest ein laurdag i månaden i mange år. Då er det "Vi over 60", som Skurtveit har ansvaret for.

– Ideen er å samla folk til ettermiddagskaffi, for dei som elles ikkje går her. Det har gjort noko med bygda. Nokre gonger er det fullt hus.

Kvar gong er det eit tema, som til dømes at nokon fortel om livet sitt. Somme gonger er det trekkspel og musikk. Eit bibelord vert det alltid laga plass til.

Bygda støttar huset

– Me har mykje aktivitet her på bedehuset, sjølv om me ikkje er så mange. Me vil nå ut med det viktigaste, for meg betyr trua alt.

Forsamlinga kunne ha gått i bedehuset på Frekhaug, men Skurtveit meiner det er bra at små flokkar er til stades, bryr seg om, og ber for lokalsamfunnet.

Samstundes støttar bygda opp om huset. Dei måler og vedlikeheldt på dugnad, gjev gevinstar til basarar, og kjem med kjøleskåp, sofaer og andre møblar.

– Det verkar som at bygda vil ha bedehuset her og me er så takksame for dei som støttar oss.

Tar mange telefonar

Utanom det som skjer på bedehuset har Skurtveit ei anna oppgåve som ligg ho på hjartet. Å snakka i telefonen. Nokre slår ho nummeret til for å høyre korleis det går, andre ringer til ho når dei treng ein samtalepartnar.

– Det kan vera folk som kjenner seg åleine. Ein slik kontakt er ein fantastisk tillit og eit ansvar.

Skurtveit har eit hjarta for organisasjonslivet, Indre- og Ytremisjonen, Raknestunet og Israelsmisjonen.

Tidlegare har ho vore lekdommar og jobba i administrasjonen på Nordhordland folkehøgskule som «mor» i 30 år. Ho var ein person som var mellom lærarar og foreldre, og veit mykje om å setja seg inn i andre sine situasjonar.

– Det var ikkje få gongar at eg kom heim og måtte vaska kleda mine, fordi dei var fulle av tårer.

Ho har erfart gjennom åra at alt ikkje er godt, men det som har vore motgang har gjort henne betre rusta til å takla livet.

– Eg håpar det eg har opplevd gjennom livet har gjort meg rausare, sjølv om eg veit kva eg står for. For Guds ord står fast, uansett kva eg tenkjer og føler. Ein skal tilgje, men somme gonger har eg tenkt at no er grensa nådd. Då har eg fått hjelp, slik at eg har kunne møtt folk på ein betre måte enn eg ville ha greidd i meg sjølv.

Vil framleis stå på

– Så lenge dei har bruk for meg vil eg bidra i bedehuset. Ungar tenkjer ikkje på alder.

Etter ei samling kom ein unge springande ned trappa og sa «eg har gløymt noko».

– Kor skal me leita? spurde eg. Nei, eg må gje deg ein god klem, sa ungen og hoppa rundt halsen min.

Det er ikkje alltid ho har hatt lyst til å gå på bedehuset. Men så gjer ho det likevel.

– Eg har aldri angra, kvar gong har eg fått noko att. Velsigning frå Han som gjev kallet gjer rik.

Les også

Håkon, Helge og Olav ordnar turstiar: – Nokre kallar oss sherpaene på Lindås