Camilla er frå Førde og har tidlegare vore ansatt som journalist i Avisa Nordhordland.

FIRDA: Ein januarkveld i 2018 amma Camilla sonen Johan (1). Ho fekk ei lita rift i brystet. Det utvikla seg til ein infeksjon som fire dagar seinare var nær ved å ta livet av henne.

Først seinare innsåg småbarnsmora at utan den raske og gode behandlinga frå helsevesenet kunne ho ha døydd, og ikkje få sjå sonen vekse opp.

Etter den dramatiske hendinga tenkte ho lenge at ho kunne gå vidare med livet som før.

– Eg trudde ikkje det kom til å endre meg. At det berre ville bli eit minne og så var eg ferdig med det.

Slik blei det ikkje.

– Hendinga modna i meg. Det har påverka meg. Noko er annleis i meg etter at eg innsåg at det kunne gått gale.

Har fått 100.000 til å teste om ideen er mogleg, eller ein fantasi

Vi sit i sofaen hennar heime i Langhaugane på Vassenden. Ute i hagen strekkjer frukttrea seg våte mot himmelen, ei regnbye skylte like før nedover oss. Jordbærplantar og bærbusker står tett i tett. Her veks noko av det som Camilla no torer å satse på som eit levebrød, nemleg vestlandsfrukt som skal bli fruktvin.

32-åringen fekk i vår 100.000 kroner i støtte frå Sunnfjord Næringsutvikling til eit forprosjekt. Ho jobbar no med å finne ut om fruktvin av lokale råvarene frå Vestlandet er mogleg, eller om det berre er ein fantasi.

Langs med jobbar ho også litt som journalist i Firda, men det er altså fruktvinen ho no satsar på. Kva får ei ung kvinne til å tore å satse på dette?

– Det er litt skummelt økonomisk sett. Men eg har fått eit nytt syn på kva som er å bruke tida, og kva som er å kaste vekk tida. No forstår eg at uansett om eg tek risiko eller ikkje, så er den verkelege risikoen der uansett. Så det er berre å køyre på.

Vin kan bli ein fulltidsjobb

Ideen blei født i 2014. Då lånte jølstringen ei bok om fruktvin av tanta si Kari Støfringsdal, som for mange er eit kjent namn innan lokal- og tradisjonsmat. Boka har ho framleis, kanskje ho bør kjøpe ei ny til tanta si, legg ho smilande til.

– Eg var nysgjerrig. Dessutan ville eg teste om eg kunne bruke dei råvarene vi har rundt oss.

For Camilla har nærast fått dette inn med morsmjølka. I familien hennar dyrkar dei sin eigen mat i hagen, dei plukkar bær, lagar saft og sylte. Lagar sitt eige sylteflesk, pølser og speker sin eigen spekemat, som heng ute i stabburet i hagen.

Målet er at vinlaginga skal bli meir enn ein hobby, og på sikt ein fulltidsjobb.

– Såpass ambisiøs må eg vere, fastslår Camilla.

Sidan den første spede starten har ho det siste året gått meir grundig til verks med fruktvinen. Ho har testa ei rekkje vekstar i vin: Rognebær, nyper, rabarbravin, krekling, rips, solbær, eple, hyllebær, hylleblomster, aronia, jordbær og molter.

– Eg oppdaga ganske tidleg at dette kunne bli skikkeleg bra.

Til hausten vil ho lage ein testproduksjon med to-tre ulike fruktvinar, deriblant nypevin, helst hos nokon med produksjonsløyve.

Då kan ho som grossist selje vinen vidare til bedrifter og andre med skjenkeløyve. Vinmonopolet kan også bli ein kunde. På sikt er planen å få på plass produksjon i eigne lokale, noko ho trur vil ligge minst tre til fem år fram i tid.

– Eg kan bli ganske utmatta og få ustabil puls når eg presser meg for hardt

Frå hagen til Camilla ser vi rett bort på barnehagen der sonen Johan leikar. Han veks litt til kvar dag, spring rundt i hagen, kosar med katten og leikar med besteforeldra, som bur i underetasjen av huset.

Det var ikkje sjølvsagt.

– Ville du ikkje vore opplevinga i fjor vinter forutan sidan den pressa fram dette?

– Eg vil ikkje seie det. Det er vanskeleg å vite om eg snudde hendinga til noko positivt, eller om eg fekk nok godt ut av det. Det har vore frustrerande å ikkje vere så aktiv som eg har ønskt. Det har vore ei øving i tolmod og i mange andre ting.

Hendinga for halvanna år sidan har også prega henne fysisk slik at ho har redusert arbeidskapasitet.

– Det vil sakte, men sikkert bli betre, men det er bra for meg å styre sjølv og ha fleksibilitet. Eg kan bli ganske utmatta og få ustabil puls når eg presser meg for hardt. Etter kvart har eg blitt flinkare til å lese mine eigne signal. Eg har i det heile tatt blitt meir sårbar.

No tek Camilla sats. Ho vil ikkje vente lenger.

– Det er dette eg vil gjere.

Hamna på gravplassen for gode idear

Camilla beskriv vinlaging som ein mellomting mellom vitskap og kunst.

– Eg sit enno med skisseblokka på kunstbiten. Det er så mykje som avgjer smaken på vinen som eg enno ikkje har forstått.

Ho har testa mange ulike typar fruktvinar. Mange av dei har ho fått gode tilbakemeldingar på, mellom anna ein fire år gamal nypevin.

I fjor haust lagde ho elleve ulike typar.

Camilla har «berre» jobba med vin i fem år, noko som er relativt kort tid i vinverda.

– Men eg har utforska nok til eg kan slå fast at her finst det nokre knallbra ting som eg trur fleire vil setje pris på.

Ho er langt frå den første som lagar fruktvin, og ho veit om mange som bryggar rundt omkring i kjellarane sine. Nikolai Astrup lagde rabarbravin i si tid.

Prosjektet Vestavin er også blitt med i Kunnskapsparken i Sogn og Fjordane sitt inkubasjonsprogram. Her får Camilla mange gode råd, og ho er glad for å samarbeide med dei vidare, fortel ho.

Camilla har mange fleire idear til ting ho vil gjere:

– Eg har aldri mangla planar og idear. Mange følte eg var gode, men dei enda opp på gravplassen for gode idear. No har eg ein ro over det eg gjer no, seier Camilla Aasen.